• Convocada polo Secretario Xeral da ONU, António Guterres, céntrase en reforzar a seguridade enerxética, promover a xustiza climática, mobilizar a acción e protexer ás persoas fronte á intensificación da crise climática
• Considérase inevitable que se supere temporalmente o obxectivo de quecemento global de 1,5 °C establecido no Acordo de París, de aí que os esforzos se orienten a reducir as emisións, mobilizar financiamento e fortalecer a cooperación internacional

Cerceda, 23 de setembro de 2026.- A sede de Nacións Unidas acolle hoxe o Cume sobre o Clima, na que se dan cita líderes das principais economías, países desenvolvidos e en desenvolvemento, nacións vulnerables e grandes produtores e consumidores de enerxía. Dez anos despois do Acordo de París, o mundo entra nunha nova fase da crise climática a medida que cobra impulso a transición enerxética.

O Cume, convocado polo Secretario Xeral da ONU, António Guterres, céntrase en acelerar esta transición, reforzar a seguridade enerxética, promover a xustiza climática, mobilizar a acción e protexer ás persoas fronte á intensificación da crise climática.

O obxectivo é converter os compromisos existentes en accións concretas e analizar que se pode facer conxuntamente para acelerar a súa consecución. Porque o ritmo de actuación é importante, xa que a brecha entre os plans actuais e o que esixe a ciencia continúa a ser moi grande.

Os países responsables de case o 90 por cento das emisións globais presentaron plans climáticos nacionais actualizados, coñecidos como NDC (Contribucións Determinadas a Nivel Nacional). Non obstante, aínda que eses plans se implementen por completo, agárdase que só reduzan as emisións en ao redor do 10 por cento para 2035. Para manter o obxectivo de 1,5 °C ao alcance, as emisións terían que diminuír aproximadamente un 60 por cento durante o mesmo período.

Pechar esa brecha implica reducións máis rápidas das emisións, en particular do metano e outros contaminantes climáticos de curta duración, á vez que se detén a deforestación e se acelera a transición dos combustibles fósis ás enerxías renovables.

Financiamento, adaptación e cooperación: as claves

Non todos os países contan cos mesmos recursos. Os países en desenvolvemento adoitan enfrontarse a custos de endebedamento moito máis elevados para os proxectos de enerxías renovables, o que dificulta o investimento en enerxía limpa, redes e almacenamento, mesmo cando o potencial é enorme.

A ONU pediu reiteradamente financiamento máis barato, reformas nos bancos multilaterais de desenvolvemento e un maior investimento privado nos países en desenvolvemento.

Unha transición xusta debería axudar aos traballadores e ás comunidades a adaptarse ao cambio económico, crear empregos dignos e outorgar aos países en desenvolvemento un papel máis importante na crecente economía da enerxía limpa. Isto inclúe os minerais necesarios para as baterías e outras tecnoloxías: os países produtores deberían poder obter un maior valor deses recursos en lugar de limitarse a exportar materias primas.

Aínda que reducir as emisións é fundamental para limitar o quecemento futuro, o certo é que non pode borrar os impactos climáticos que a xente xa está a experimentar hoxe en día. Prevese que un forte fenómeno do Neno persista ata principios de 2027, o que podería agravar os riscos en varias rexións, incluíndo o Corno de África e partes de América Latina e o Caribe.

De aí a importancia da adaptación. Na práctica, significa axudar ás persoas e aos países a afrontar os efectos do cambio climático que xa non se poden evitar. Isto pode incluír a construción de estradas, vivendas e servizos públicos máis resistentes; o apoio a unha agricultura e uns ecosistemas máis resilientes; a mellora da xestión da auga; e a ampliación dos sistemas de alerta temperá para que as comunidades teñan máis tempo para prepararse ante inundacións, secas, tormentas e ondas de calor.

Ademais, ningún país pode facer fronte ao cambio climático completamente por si só. Os gobernos establecen as súas propias políticas climáticas, pero moitos dos sistemas necesarios para que funcionen transcenden as fronteiras, desde os mercados enerxéticos e as finanzas ata a tecnoloxía e as cadeas de subministración.

O reto consiste en axudar a máis países a superar esas barreiras e avanzar con maior rapidez, mesmo cando as tensións xeopolíticas actuais dificultan a cooperación internacional.

Fonte: ONU